Αναζήτηση

Φόρτωση...

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Ποιο είναι το πρόβλημά σου;



Πόσες φορές μπορεί να έρθεις ξανά και ξανά στον ύπνο μου; Πότε θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα μπορώ να σε θυμάμαι όπως θυμάμαι όλα όσα τελείωσαν πια... τι πρέπει να συμβεί για να καταφέρω να είμαι ελεύθερος από κάτι που μόνος μου τρέφω τόσα χρόνια. Ποιο είναι το πρόβλημα; Ποιο είναι το πρόβλημα; Ποιο;


Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Ο λαγός, ο λύκος και ο άνθρωπος!




Με τριβελίζει μια ιδέα εδώ και μέρες... πόσο καλά έχουμε καταλάβει τι είμαστε τελικά. Ποιοι; Εμείς οι άνθρωποι! Όχι δεν είναι θρησκευτικό το ερώτημα. Όσο κι αν φλερτάρω με την ιδέα του Παραδείσου (θα'χει και μπουζούκια;), δεν νομίζω πως αυτή η ζωή είναι απλά η αίθουσα αναμονής. Είναι θα έλεγα φιλοσοφικό το ερώτημα (καλά πάρτε τις πέτρες και βαράτε, δεν είπα ότι είμαι φιλόσοφος, είπα ότι το ερώτημα είναι φιλοσοφικό!).


Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Έρωτας! Όπως λέμε φασολάδα... χυλώνει ή δεν χυλώνει; (!!!)



Άκου... ημερολόγιο είσαι, αλλά το θέμα εδώ είναι να σε διαβάζουν κι άλλοι. Σωστά; Ε, και να! Κάπως ντρέπομαι να μπω σε αυτό το θέμα. Είναι σαν να βγαίνω στην τηλεόραση να μιλήσω για τα προσωπικά μου! Μωρέ δε βαριέσαι. Θα βάλουμε λίγη λογοτεχνική (όση μου επιτρέπει η μικροσκοπική μου γνώση) χροιά, θα το μπλέξουμε από εδώ, θα το γυρίσουμε από εκεί και ίσως το σώσουμε.


Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Άνθρωποι! Αφερέγγυα πλάσματα...


Τικ, τοκ! Ο χρόνος περνά... και μας τρομάζει που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Χμ, γιατί άραγε; Μήπως γιατί νιώθουμε βαθιά μέσα μας πως κάτι δεν κάνουμε καλά; Ας αλλάξω πρόσωπο και μια και μιλάμε για το δικό μου ημερολόγιο, ας μιλήσω σε α' ενικό. Αν ο χρόνος ωρίμαζε μέσα μας, αν τον ζούσαμε όπως θέλαμε, τότε γιατί να μας άγχωνε; Απλά αναρωτιέμαι. Ο πλήρης άνθρωπος, φοβάται να γεράσει; Ή απλά το περιμένει κι αυτό στην ώρα του, για να το απολαύσει όπως του πρέπει;

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Τη μέρα που θα πνιγούμε στο δικό μας πέλαγος αναισθησίας



Ίσως είναι περιττό να τα λες ξανά και ξανά. Δυστυχώς είμαστε "μεγάλοι άνθρωποι" που λένε και κάποια πράγματα ξεράθηκαν στο κεφάλι μας. Έγιναν άτεγκτα και σκληρά σαν το κούτσουρο. Κάποιες φορές μάλιστα σκέφτομαι μήπως όλο αυτό το κούτσουρο που κουβαλάμε μέσα μας για μυαλό είναι και ο λόγος που ζούμε όσα ζούμε ως έθνος.


Στείλε ό, τι σκέφτεσαι...

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *